Dagmar Cox

Een ode aan mezelf en aan al mijn sisters

Een geschenk op mijn pad

IMG_20171113_120029.jpg

Enkele maanden geleden viel mijn oog op dit prachtige beeld van een bevriende kunstenares, via facebook uiteraard ;-) Het voelt zo passend voor het proces dat ik de afgelopen jaren heb doorgemaakt.

Twee vrouwen, stevig gegrond, die elkaar omarmen en ondersteunen en zichzelf een weg naar extase dansen. Of dat is althans wat het voor mij betekent...

Sinds kort staat het beeld in mijn huis. Een cadeau aan mezelf dat zoveel symboliek voor mij bevat. De mooiheid van zusterschap. Elkaar echt zien, steunen en weer heel maken. Verbinden met vrouwen vanuit respect en openheid. Van leven vanuit mijn hoofd naar voelen en in het leven staan vanuit mijn vrouwenschoot. Het herinnert me ook aan mijn moed om me telkens opnieuw open te stellen, me bloot te geven, nooit op te geven en te blijven vertrouwen. 

De kracht van zusterschap

Kort na de geboorte van mijn dochter (ze is nu 6 jaar) ben ik vrouwencirkels, workshops en trainingen rond vrouw zijn, vrouwelijkheid en verbinding onder vrouwen gaan opzoeken. De eerste jaren vooral in Nederland en de afgelopen tijd heb ik in mijn omgeving zelf verschillende initiatieven opgezet.

IMG_20171113_115912.jpg

Hier kan ik thuiskomen, zakken en groeien. Er is een wereld aan vrouwelijke schoonheid voor me opengegaan en mijn zelfliefde is exponentieel gegroeid door met vrouwen samen te zijn. Nu ik mijn behoeften zo goed heb leren kennen, kan ik niet meer anders dan mezelf op de eerste plaats zetten. Als ik dat even niet doe, wordt ik teruggefloten door de signalen van vermoeidheid en stress die mijn lichaam me geeft.

Dankzij de honderden inspirerende vrouwen die de afgelopen jaren mijn pad kruisten, heb ik ontdekt hoe belangrijk het is om aanwezig te zijn vanuit mijn bekken, mijn schoot, het centrum van mijn vrouwelijkheid. De plek van waaruit mijn levensenergie vrijuit kan gaan stromen. 

In een vrouwencirkel kan ik mij ontspannen, me overgeven en toont mijn lichaam me wat ik nodig heb. Er komt naar boven wat er diep vanbinnen in me leeft. Het is gewoon magisch. Met grote dank aan oxytocine, ook wel het liefdeshormoon genoemd, dat vrijuit gaat stromen wanneer vrouwen verbonden zijn.

Dit beeld is voor mij dan ook een ode aan:

- alle moedige vrouwen die workshops ten dienste van het vrouwelijke organiseren en begeleiden. Vaak pioniers die zich kwetsbaar opstellen, zich durven laten zien en onbegane paden bewandelen.

IMG_20171113_115810.jpg

- alle zusters die ik in deze settings ben tegengekomen. Een grote dankjewel om een schakel op mijn pad te zijn.

- mijn vriendinnen omdat ze me altijd onvoorwaardelijk steunen, me echt zien en vertrouwen geven om het vrouwenwerk ook in mijn gemeenschap te delen.

- onze dochters, zusters, moeders, grootmoeders dat zij een sprankel mogen opvangen van de godin in elk van hen.

- onze zonen en mannen dat ook zij in contact mogen staan met het vrouwelijke in zichzelf.

- mezelf: 

close up 4.jpg
  • omdat ik mezelf, mijn kinderen, mijn allerliefste man en iedereen ter wereld elke dag opnieuw gun om vanuit verbinding en liefde in het leven te staan.
  • omdat ik het volgen van wat mij plezier en genot geeft op nummer 1 plaats.
  • omdat ik me kwetsbaar opstel. 
  • omdat ik zoveel liefdevolle en krachtige vrouwen in mijn leven heb toegelaten.
  • omdat ik zowel het donker als het licht in mezelf omarm.
  • omdat ik mijn eigen schaduwkanten durf aankijken.
  • omdat ik me steeds blijf verdiepen.
  • omdat ik schoonheid in mijn leven toelaat.
  • omdat ik mezelf toesta om uitdrukking te geven aan mijn emoties.
  • omdat ik elke dag opnieuw weer dans.
  • omdat ik andere vrouwen inspireer om contact te maken met de kracht in henzelf.
  • omdat ik nu voluit kan zeggen: 'ik hou van mijn lichaam'.
  • omdat ik het cyclische in mijn leven toelaat.
  • omdat ik mijn sensualiteit omarm.
  • omdat ik 'neen' durf zeggen
  • omdat ik de moed heb om steeds weer op zoek te gaan naar verbinding met mezelf en de ander.
  • ...

 

Every woman who heals herself, helps heal all women who came before her, and all those who come after her.
— Christiane Northrup